.jpg)
Αν οι ήρωές σας μετρούσαν τον χρόνο όχι σε εβδομάδες αλλά σε ζαριές, ποια ζαριά πιστεύετε ότι τους έφερε πιο κοντά στην «εξάρα» και ποια τους πέταξε εκτός παιχνιδιού; Αντίστοιχα, στη δική σας ζωή, ποια ήταν μια ζαριά που σας άλλαξε πορεία;
Μιχάλης Μάριος: Για τον Γεράσιμο, τον χαρακτήρα που υποδύομαι, χρειάστηκαν αρκετές ζαριές να έρθουν «εξάρες», ώστε να πλησιάσει τη νίκη στο παιχνίδι που ο ίδιος επέλεξε να παίξει. Αυτές οι ζαριές ήταν παράμετροι που έπρεπε να ρυθμιστούν, για να μπορέσει το σχέδιο που είχε στο μυαλό του να σταθεί και να λειτουργήσει. Πράγματι, για ένα διάστημα όλα έδειχναν να πηγαίνουν υπέρ του. Από τη γνωριμία με τους επιχειρηματίες που αναζητούσαν εργατικά χέρια, το deal με τον άνθρωπο που θα έδινε το αρχικό κεφάλαιο, τις επαφές που κατάφερε να αποκτήσει στη νύχτα, τον χειρισμό του τρίτου προσώπου που εμπλέκεται στο σχέδιο (τη Δήμητρα), μέχρι και τις συμφωνίες με τον Παναγιώτη σε διάφορες φάσεις, όλα έμοιαζαν να κουμπώνουν και ότι φέρνει «εξάρες».
Αντίθετα, οι ζαριές που τον έβγαζαν εκτός παιχνιδιού είχαν να κάνουν αποκλειστικά με την τελική παρτίδα απέναντι στον Παναγιώτη, έναν πολύ πιο δύσκολο, ασταθή και απρόβλεπτο αντίπαλο απ’ όσο είχε υπολογίσει. Για την τελευταία ζαριά, όμως, θα πρέπει να έρθει κανείς να δει την παράσταση και να αποφασίσει αν τελικά κέρδισε την παρτίδα ή όχι.
Σε ό,τι αφορά στη δική μου ζωή, καθημερινές ζαριές, που είναι άλλοτε μικρές κι άλλοτε μεγάλες, με επηρεάζουν και αλλάζουν κάτι μέσα μου: από τη διάθεσή μου μέχρι επιλογές που μπορούν να οδηγήσουν και σε πιο ριζικές αλλαγές πορείας. Υπάρχει, βέβαια και η ζαριά του χρόνου, που ρίχνεται από μόνη της· κι όμως, φέρνει από τις πιο πολλές και μεγάλες αλλαγές.
Δημήτρης: Λίγο πριν την αποκάλυψη του Γεράσιμου στο έργο, ο χαρακτήρας που υποδύομαι θεωρεί ότι έχει κάνει μια συμφέρουσα επιλογή να συναινέσει στη δουλειά που του προτείνεται. Θεωρεί ότι τα έσωσε όλα: και τη σχέση του με τη Δήμητρα και τη φιλία του με τον Γεράσιμο και την προοπτική το σχέδιο να πετύχει και να γίνουν πλούσιοι και φημισμένοι. Η αμέσως επόμενη ζαριά είναι που τον εκθέτει.
Στη δική μου ζωή προσπαθώ να μη βασίζομαι στην τύχη. Προσπαθώ να κάνω κινήσεις που θέλω και καταλαβαίνω ότι έχουν νόημα, ακόμα κι αν τελικά αποτύχουν. Η ζαριά έχει κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Απλώς ρίχνεις και μετά έχει να κάνει με το πόσο καλά παίζεις αυτό που σου ήρθε. Μια ζαριά/απόφαση, δηλαδή, που μου άλλαξε πορεία ήταν σίγουρα όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την υποκριτική και μπήκα σε Δραματική σχολή, καθώς είχα σπουδάσει πριν νομικά.
Στις “Εξάρες” το ρίσκο μοιάζει μονόδρομος. Παίζοντας αυτούς τους χαρακτήρες, νιώσατε ποτέ ότι το έργο σας κρίνει ή σας συγχωρεί για περασμένες επιλογές; Πώς διαχειρίζεστε σκηνικά έναν ήρωα που ξέρει ότι μπορεί να κάνει κάτι ηθικά λάθος, αλλά το κάνει ούτως ή άλλως;
Δημήτρης: Για τον δικό μου χαρακτήρα ισχύει ότι στο μυαλό του όλα τα κάνει ηθικά, προτού τα πραγματοποιήσει. Δικαιολογεί, δηλαδή, τον εαυτό του προτού φτάσει στην πράξη. Ακόμα κι όταν τελικά βάζει το χέρι του για να γίνει η δουλειά, θεωρεί ότι, εντάξει, ενδεχομένως εγώ κάτι παρεξήγησα σε σχέση με το πόσο ηθικό είναι το σχέδιο που μου προτείνει ο φίλος μου.
Μιχάλης Μάριος: Σίγουρα έχω νιώσει ότι το έργο κρίνει περασμένες επιλογές μου. Κυρίως εκείνες τις στιγμές που έχω θεωρήσει πως μια ιδέα ή πρόταση που είχα, είχε κάποιο νόημα και ζήτησα από άλλους να με ακολουθήσουν, γνωρίζοντας κατά βάθος ότι αφορούσε κυρίως εμένα και όχι απαραίτητα εκείνους.
Σκηνικά, έναν τέτοιο ήρωα δεν τον δικαιολογώ ούτε τον καταδικάζω. Προσπαθώ να βρίσκομαι και να παίζω τη στιγμή που τον οδηγεί στην όποια συνειδητή του επιλογή. Ξέρει ότι αυτό που ετοιμάζεται να κάνει μπορεί να είναι ηθικά λάθος, όμως το κάνει γιατί το ρίσκο μοιάζει μονόδρομος και η αδράνεια πιο ανυπόφορη από την ενοχή. Προσπαθώ, δηλαδή, να δείχνω το πώς λειτουργεί, τον τρόπο διαχείρισής του και τις πράξεις που επιλέγει να κάνει απέναντι στα πράγματα. Προσπαθώ να παίζω τον χαρακτήρα μέσα από τις πράξεις του αφήνοντας τον θεατή να βγάλει τα συμπεράσματα για εκείνον.
Οι καβγάδες και οι επανασυνδέσεις των δύο φίλων είναι σχεδόν ρυθμικές, σαν χορογραφία. Πόσο “παιχνίδι εξουσίας” κρύβεται μέσα στη σωματικότητα της παράστασης και πόσο συνειδητά το δουλέψατε μεταξύ σας;
Μιχάλης Μάριος: Η παράσταση έχει ένα συνεχές ping-pong εξουσίας: ποιος έχει κάθε φορά το πάνω χέρι. Αυτό δουλεύτηκε πολύ συνειδητά. Οι χαρακτήρες αναζητούν διαρκώς τρόπους να χειριστούν ο ένας τον άλλον και να επικρατήσουν. Σε ό,τι κάνουν κρύβεται ένας υπόγειος χειρισμός κι ένα παιχνίδι εξουσίας.
Σωματικά, αυτό αποτυπώνεται μέσα και από αντιθέσεις: όταν ο ένας βρίσκεται ψηλότερα, πάνω σε ένα τραπέζι για παράδειγμα, ο άλλος οδηγείται χαμηλότερα, προς το πάτωμα. Η εξουσία αλλάζει συνεχώς χέρια κι αυτό γίνεται ορατό και στο σώμα.
Δημήτρης: Πάρα πολύ παιχνίδι εξουσίας, το οποίο ο καθένας το παίζει διαφορετικά. Ο δικός μου χαρακτήρας πιο physical και ο χαρακτήρας του Μιχάλη κεντώντας τα νήματα. Ο καθένας παλεύει να πάρει αυτό που θέλει στη μεταξύ τους διαπραγμάτευση για το πώς θα κάνουν αυτή τη δουλειά και χρησιμοποιεί τα όπλα που διαθέτει.
Αν το τρίτο πρόσωπο του έργου δεν ήταν χαρακτήρας αλλά έννοια, ποια θα ήταν; Πώς αυτή η «αόρατη παρουσία» επηρεάζει τις μεταξύ σας ισορροπίες πάνω στη σκηνή;
Δημήτρης: Για τον δικό μου χαρακτήρα, το τρίτο πρόσωπο είναι ένα πρόσωπο που κι αυτό τον εξαπατά. Έτσι το βιώνει. Σαν προδοσία. Ένα κοντινό πρόσωπο που τελικά δεν ήταν κοντινό, αλλά έτσι ήθελε να το βλέπει μέχρι τώρα και που, χωρίς να τον υπολογίζει, κάνει μια κίνηση που τον εκθέτει άσχημα και δεν το αντέχει καθόλου. Θα μου πεις, είναι αυτός καλύτερος; Μάλλον όχι.
Για τον δικό μου χαρακτήρα, η αόρατη αυτή παρουσία τον επηρεάζει πάρα πολύ, γιατί νοιάζεται πολύ, όντας ερωτευμένος, να κρατήσει την υπόληψή του ψηλά στα μάτια της. Η απόφαση για το αν είναι μέσα στο σχέδιο σχετίζεται με το αν η απόφασή του τον εκθέτει στα μάτια της κοπέλας του ή όχι.
Μιχάλης Μάριος: Για τον χαρακτήρα μου, το τρίτο πρόσωπο θα μπορούσε να είναι η απαραίτητη θυσία που πρέπει να γίνει για να πας μπροστά. Η ιδέα ότι μέσα στο σύστημα επιβιώνεις μόνο αν παίξεις κι εσύ με τους ανήθικους κανόνες του.
Αυτή η αόρατη παρουσία φέρνει και τις συγκρούσεις των χαρακτήρων: για μένα είναι η αναγκαία θυσία, ενώ για τον Παναγιώτη συνδέεται με μια προσήλωση στις αρχές. Εκεί γεννιέται και η ρήξη.
Το έργο μιλά για την “επιτυχία” και το τίμημά της. Αν μετά την τελευταία σκηνή οι ήρωές σας καθόντουσαν ξανά στο ίδιο τραπέζι, τι πιστεύετε ότι θα έλεγαν ο ένας στον άλλον και τι δεν θα τολμούσαν ποτέ να πουν;
Μιχάλης Μάριος: Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας μου θα του έλεγε: «Είδες, ρε Παναγιώτη; Δεν ήταν και τόσο δύσκολο αυτό που σου έλεγα. Τώρα απόλαυσε την επιτυχία».
Αυτό που δε θα τολμούσε ποτέ να του πει είναι ότι, αν το σχέδιο αποτύχει, όλη αυτή η θυσία θα έχει πάει χαμένη.
Δημήτρης: Νομίζω θα γινόταν ένα πολύ ουσιαστικό ξεκαθάρισμα, όπως ακριβώς αυτό που γίνεται και στο έργο. Αυτοί οι ήρωες είναι καταδικασμένοι να φτάσουν στα άκρα, αλλά όταν λέμε άκρα, άκρα. Δεν μπορεί να βγει κανείς από αυτό το δωμάτιο στα καλά του. Είναι ένα no escape room.
Αν το τρίτο πρόσωπο είναι ο καταλύτης που τινάζει τα πάντα στον αέρα, ποιον φόβο του ήρωα έρχεται να αποκαλύψει;
Μιχάλης Μάριος: Αποκαλύπτει τον φόβο της αποκάλυψης. Ο χαρακτήρας μου έχει κάνει μια συμφωνία με το τρίτο πρόσωπο, δηλαδή τη Δήμητρα, χωρίς να το γνωρίζει αρχικά ο Παναγιώτης και της έχει δώσει ένα «οκ» που, στην πραγματικότητα, ποτέ δε δόθηκε από αυτόν και με αυτούς τους όρους. Αν η αλήθεια ερχόταν στο φως και μαζί της το πραγματικό μέγεθος της θυσίας, θα κατέρρεαν όλα.
Δημήτρης: Για τον δικό μου ήρωα οι φόβοι είναι πολλοί, αλλά τους κάνει όλους πέρα για να προχωρήσει στη δουλειά που του προτείνει ο φίλος του, καθώς δεν έχει άλλη επιλογή. Αν λέμε για τρίτο πρόσωπο τη Δήμητρα, ο φόβος του ήρωα που υποδύομαι είναι να χάσει την κοπέλα που, κατά βάθος, αγαπά, είτε επειδή πρόκειται να τον παρεξηγήσει είτε επειδή ο ίδιος πρόκειται να συναινέσει σε κάτι βρώμικο.
Αν ο δικός σου ήρωας γύριζε πίσω στο ίδιο τραπέζι, θα έπαιζε ξανά ή θα σηκωνόταν αυτή τη φορά; Γιατί;
Δημήτρης: Ο δικός μου ήρωας είναι, στο μυαλό μου, τόσο επίμονος και εγωιστής που πιστεύω ότι θα "έπαιζε ξανά" με την προσδοκία ότι θα κερδίσει, ό,τι μπορεί να κερδίσει σε αυτό το δωμάτιο. Ο στόχος του καθενός από εμάς είναι να βγει από αυτό το δωμάτιο έχοντας κλείσει το καλύτερο ντιλ για τον ίδιο.
Μιχάλης Μάριος: Θα έπαιζε ξανά. Είναι μεθυσμένος από την ιδέα της επιτυχίας, από την ανάγκη να τα καταφέρει και να αλλάξει ριζικά τη ζωή του. Θέλει να επιβεβαιώσει την εξυπνάδα του, να αποδείξει ότι μπορεί κι αυτός να πετύχει "χωρίς πολλά-πολλά", κοροϊδεύοντας το σύστημα. Οπότε, ναι, θα ρίσκαρε ξανά.
Νικος Κολίτσης
(Αρχισυντάκτης)
Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής
(Τμήμα Φιλολογίας-ΑΠΘ),
με μεταπτυχιακό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.
Αριστούχος Δημοσιογραφίας, με σπουδές Φωτογραφίας.
Συγγραφέας, κριτικός θεάτρου (για παιδιά & ενήλικες), κινηματογράφου & λογοτεχνίας, με συνεργασίες με έντυπο-ηλεκτρονικό τύπο πανελλαδικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου