Του Κόσμου το Μυστήριο

Του Κόσμου το Μυστήριο

Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, Αθήνα

Κριτική θεατρικής παράστασης

Μάρτιος 2019

Του συντάκτη Άρη Ζαφειρόπουλου

Η παράσταση "Του Κόσμου το Μυστήριο" που παρακολουθήσαμε στον ανεξάρτητο καλλιτεχνικό χώρο του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων, είναι ένας μουσικο-θεατρικός στοχασμός σε σχέση με τον άνθρωπο και τη φύση του. Η performance ξεκινάει με την ηθοποιό Ντίνα Καφτεράνη να παρατηρεί το κοινό με τα κυάλια της, μεταθέτοντας το ενδιαφέρον στους θεατές. Σε απόλυτη αρμονία με τη μουσική του Άγγελου Αγγελίδη και με τη μορφή ερωτο-απάντησης, θίγονται ζητήματα αιώνια, άλυτα προβλήματα και σκέψεις που ταλαιπωρούν την ανθρώπινη ύπαρξη. Με τρόπο έξυπνο και χιουμοριστικό, σχολιάζονται κυνικά η απαισιοδοξία και η ματαιότητα της ζωής, παρομοιάζοντας την ανθρώπινη υπόσταση μ' αυτή του λεμονιού. Το λεμόνι, όπου και επί σκηνής κόβει και τρώει σε κάποιο σημείο η πρωταγωνίστρια, είναι η σταθερή έννοια στο τέλος κάθε προβληματισμού και λειτουργεί ως το μέσο αποφόρτισης, προσδίδοντας σ' αυτό ανθρώπινες σημασίες. Σωματοποιώντας τον ήχο της κιθάρας, αλληλεπιδρά με τα σκηνικά αντικείμενα όπως η καρέκλα, πάνω στην οποία χορεύει και η μουσική γίνεται μέρος της αφήγησης. 

«Του κόσμου το μυστήριο κοιμάται κι η αναπνοή του μουρμουρίζει μυστικά 

όποιος φοβάται παύει να θυμάται πως μέσα στ' όνειρο είν΄ όλα πιθανά».

Το Fairytales προτείνει: Του Κόσμου το Μυστήριο, ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ!!!

Του Κόσμου το Μυστήριο

Σάββατο 23 Μαρτίου, 21:00 

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ!

“Του κόσμου το μυστήριο κοιμάται και στ’ όνειρό του μας γεννά. Κάντε ησυχία, ήρεμα να μιλάτε, μην τύχει και ξυπνήσει ξαφνικά”.

Ένας μουσικο-θεατρικός στοχασμός πάνω σε προαιώνια, αναπάντητα, καθημερινά, αναπάντεχα ερωτήματα. Μια γυναίκα και ένας μουσικός σερφάρουν πάνω στο κύμα αναπνοής του ονείρου του αιώνιου μυστηρίου, προσγειώνονται στα κλαριά μιας λεμονιάς και από κει αγναντεύουν το σουλάτσο της ανθρωπότητας. Το μάταιο του βίου, ο θρίαμβος του ηλιοβασιλέματος, ο λαβύρινθος της καθημερινότητας, οι πολλαπλές εκδοχές της Ιστορίας και της πραγματικότητας αναμειγνύονται με το μυρωδάτο, κιτρινοπράσινο, συλλογικό παρόν της λεμονιάς. Οι μέρες περνούν, η ζωή συνέχεια συνεχίζει κι η μεγάλη μπάντα δε λέει να σταματήσει.