ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ - ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ
Θέατρο Πολιτεία, Θεσ/νίκη
Κριτική θεατρικής παράστασης
Μάρτιος 2019
Της συντάκτριας Άννας Κβάσνιακ
Ένα από τα πιο δημοφιλέστερα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα «παίρνει σάρκα κι οστά» στο Θέατρο Πολιτεία, στη Θεσσαλονίκη. Ένα έργο εμπνευσμένο από την πολιτική κατάσταση της εποχής του, εμπλέκει, μ’ έναν μοναδικό τρόπο, ορισμένα πραγματικά γεγονότα (αρκετές από τις ημερομηνίες που χρησιμοποιεί ο Βίκτωρ Ουγκώ, ταιριάζουν χρονικά με τον Ναπολέοντα Ά). Προβάλλονται τρεις βασικοί τομείς (πολιτική- θρησκεία-κοινωνία), οι οποίοι περιπλέκονται μεταξύ τους δημιουργώντας μια πλοκή γεμάτη από το ανθρώπινο δράμα, μέσω του οποίου υφαίνεται η τραγικότητα της ύπαρξης, οι κοινωνικές διαφορές και το περίεργο παιχνίδι της μοίρας, στο οποίο αναπόφευκτα συμμετέχουν όλοι…
Η ατμόσφαιρα του ανθρώπινου πόνου, σε συνδυασμό με τη φτώχεια και τη μιζέρια, είναι εκτεταμένη και δε σ' αφήνει ασυγκίνητο. Τέτοια φαινόμενα, μέσα από τα οποία διαγράφεται η κοινωνική αποσύνθεση των ηθικών αξιών, απλώς κορυφώνουν και εξωτερικεύουν τα άγρια ένστικτα των ανθρώπων σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τίμημα... Μέσα από το έργο μπορεί να παρατηρήσει κανείς τις δύο πλευρές του ανθρώπου. Από τη μια, η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου-αγριμιού σ’ ένα μετανοημένο πλάσμα που βρίσκει μέσω της Ηγουμένης, την πνευματική λύτρωση κοντά στον Θεό κι από την άλλη πλευρά, η διαρκής και πυρίκαυστη μανία της τήρησης του απρόσωπου και δίχως οίκτο Νόμου που οδηγεί τελικά τον άνθρωπο, χωρίς να το συνειδητοποιήσει, στον ψυχικό μαρασμό όπου και επισφραγίζεται πολλές φορές με ακραίες συμπεριφορές.
Συν τοις άλλοις, καταλυτική αποδεικνύεται η θεϊκή παρέμβαση που κάνει θαύματα, αρκεί να επιθυμούμε να το δούμε. Άλλωστε, εκεί που σταματά η ανθρώπινη υπόσταση, τη σκυτάλη αναλαμβάνει η Ανώτερη Δύναμη, ο Θεός, για ν' αποδώσει τη θεία δικαιοσύνη που βλέπει κατάματα την απογυμνωμένη ανθρώπινη ψυχή.
Η ατμόσφαιρα του ανθρώπινου πόνου, σε συνδυασμό με τη φτώχεια και τη μιζέρια, είναι εκτεταμένη και δε σ' αφήνει ασυγκίνητο. Τέτοια φαινόμενα, μέσα από τα οποία διαγράφεται η κοινωνική αποσύνθεση των ηθικών αξιών, απλώς κορυφώνουν και εξωτερικεύουν τα άγρια ένστικτα των ανθρώπων σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τίμημα... Μέσα από το έργο μπορεί να παρατηρήσει κανείς τις δύο πλευρές του ανθρώπου. Από τη μια, η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου-αγριμιού σ’ ένα μετανοημένο πλάσμα που βρίσκει μέσω της Ηγουμένης, την πνευματική λύτρωση κοντά στον Θεό κι από την άλλη πλευρά, η διαρκής και πυρίκαυστη μανία της τήρησης του απρόσωπου και δίχως οίκτο Νόμου που οδηγεί τελικά τον άνθρωπο, χωρίς να το συνειδητοποιήσει, στον ψυχικό μαρασμό όπου και επισφραγίζεται πολλές φορές με ακραίες συμπεριφορές.
Συν τοις άλλοις, καταλυτική αποδεικνύεται η θεϊκή παρέμβαση που κάνει θαύματα, αρκεί να επιθυμούμε να το δούμε. Άλλωστε, εκεί που σταματά η ανθρώπινη υπόσταση, τη σκυτάλη αναλαμβάνει η Ανώτερη Δύναμη, ο Θεός, για ν' αποδώσει τη θεία δικαιοσύνη που βλέπει κατάματα την απογυμνωμένη ανθρώπινη ψυχή.
